Kościół Mariacki w Gdańsku

Bazylika Mariacka w Gdańsku - kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, jest głównym kościołem Gdańska, pełniącym rolę konkatedry archidiecezji gdańskiej, wybitnym dziełem gotyckiej architektury ceglanej.


Kościół Mariacki jest największym kościołem ceglanym na świecie i jednym z największych kościołów w ogóle (długość 105,5 m, wysokość wnętrza 27 - 30 m, wysokość wieży 82 m). Wewnątrz mieści się 25000 osób.

Początkowo w tym miejscu stał 6-przęsłowy kościół o układzie bazylikowym z niską wieżą zbudowany w latach 1343—ok. 1360. Pozostałościami po tym pierwotnym kościele są filary korpusu nawowego i 2 najniższe kondygnacje wieży. W 1379 mistrz murarski Henryk Ungeradin rozpoczął wznoszenie obecnego kościoła pod niemiecką nazwą Marienkirche. Do 1447 ukończono część wschodnią, w latach 1452-66 podwyższono wieżę o 2 kondygnacje. Od 1485 przy budowie pracował architekt Hans Brandt; z jego udziałem wzniesiono korpus nawowy. Budowę ostatecznie ukończono po 1496 pod kierunkiem Henryka Haetzla, który w latach 1499-1502 dokonał przesklepienia całego wnętrza. Tragiczna dla świątyni była II wojna światowa: w 1945 spłonęły dachy, większość sklepień runęła, a duża część wyposażenia uległa zniszczeniu. Rekonstrukcję kościoła ukończono w 1956 r., a wysokie hełmy narożnych wieżyczek odtworzono dopiero po 1970 r.